Տատիկը ցանկանում էր նստել միջքաղաքային երթուղային, սակայն վարորդն ասաց, որ ազատ տեղեր չկան. Մի քանի րոպե անց բոլորն ուշագնաց եղան ծիծաղից

Հետաքրքիր

Ապրում եմ փոքր քաղաքում, Երևանից մոտ 40 կիլոմետր հեռու: Ամեն օր գալիս եմ այստեղ աշխատանքի: Երթուղայինով տուն եմ հասնում մոտ 1 ժամում: Այս անգամ նստել էի վարորդի կողքի նստարանին և ամբողջ ճանապարհին լսում էի նրա «հետաքրքրաշարժ և զարմանալի» պատմությունները: Շարունակում եմ պատմությունն առաջին դեմքից:

Կանգնած եմ ավտոկայանում, շատ ուղևորներ կան, բոլորին տեղ չի հերիքում, մարդիկ միմյանց քիչ է մնում սպանեն նստելու համար: Աստիճանին մի տատիկի եմ տեսնում, երևի 70 տարեկան, գլխակապով, բայց առույգ տատիկ է: Ասում է. —Որդիս, ես էլ նստեմ: Ասում եմ, տատի ջան, տեղ չկա, որտե՞ղ նստես: Իսկ նա չի դադարում: Կանգնած ծխում էի մի կողմում, եկել ու էլի ասում է՝ նստեմ ու վերջ: Ասացի.

—Տատի ջան, տեսնում ես չէ՞, միայն իմ տեղն է ազատ: Գնացի, որ փակեմ բեռնախցիկը, զննեմ մեքենան, որ արդեն շարժվենք: Մեկ էլ սրահից ուժեղ ծիծաղ եմ լսում, մարդիկ նայում են մեքենայիս և ուշաթափվում ծիծաղից: Մոտենում եմ իմ տեղին և տեսնում եմ, որ այն զբաղված է…տատիկով:

Նստած սպասում է, երբ պիտի իրեն տանեն նշանակման վայրը: Երբ բոլոր ուղևորները մի քիչ հանգստացան, սրբեցին արցունքները և կարողացան խոսել, նստած աղջիկներից մեկն ասաց, որ տատիկը նստելու պահին ասել էր. -Սուս մնացեք, ինձ վարորդը թույլ է տվել այստեղ նստել:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.